Ontspanning

De week na een halve dodentocht is snel voorbij gegaan, nog heel moe en veel draainissen. Ik was eigenlijk al aan het panikeren, omdat ik dat niet normaal vind. Tot gisteren ik besloot van mijn bloeddruk nog eens op te meten. Wat bleek? Veel te laag natuurlijk.

Nu is het al meer dan een jaar zo dat ik pilletjes moet innemen voor een te hoge bloeddruk. Zou deze vakantie zo ontstressend geweest zijn, dat ik ze voorlopig niet meer nodig heb? In ieder geval, vandaag ben ik voor het eerst sinds lang pilloos, hopelijk blijft dat zo nog een tijdje.

Wat maakt dan dat ik zo ontspannen ben nu?

Is het de dodentocht zelf? Ik heb er in ieder geval een goed gevoel aan over gehouden. Toch moet ik nog vaak denken aan het moment dat ik de sms stuurde met de boodschap dat ik ermee op zou houden op de volgende tussenstop. Dat was namelijk voor mij een zeer emotioneel moment. De tranen stonden in de ogen. Deze tranen waren niet van verdriet, nee, wel van, jaa, ik ga de 50 km halen, wat een prestatie.

Of zou het de wandeling nadien zijn aan de Maas tussen Namen en Dinant? Daar besefte ik dat ik nog niet volledig gerecupereerd was. Een tien kilometer met een tweetal sterke hellingen en sterke dalingen waren niet echt een lichte uitstap te noemen.

Misschien was het de uitstap naar een zwembad wel? Ondanks mijn toch wel kleine waterangst heb ik hiervan ook genoten. Dat ligt hoogstwaarschijnlijk aan het gezelschap dat bij ons was.

Kortom vele kleine dingen, die een groot effect kunnen hebben op het menselijk lichaam. En morgen is deze leuke veertiendaagse weeral voorbij.

Dodentocht 2015

Al jaren zat in mijn hoofd om eens mee te doen met de befaamde dodentocht. Een paar weken voor de tocht van dit jaar, hadden we leuke mensen ontmoet en ze gingen meedoen met deze tocht. Dus na even na te denken heb ik toch maar besloten om mee te doen.

Ik had echter me totaal niet voorbereid, daarom was mijn plan om dit jaar een halve te doen. En mocht ik dan nog kunnen, dan zou ik wel zien hoe ver ik geraakte.

Het checkpunt op 33 kilometer, daar ging alles nog goed. Geen sporen van vermoeidheid, de benen zaten nog goed. Maar daarna begon het. Het volgende checkpunt was over 8 kilometer, Dus op 42 kilometer. Er was daarin een redelijk lang stuk langs de spoorlijn. Toen we dat deel verlaatten, kreeg ik ineens een flauwte, en moest gaan zitten. Maar dat hielp niet echt, dus ben ik even gaan liggen en op dat moment dacht ik dat ik niet verder meer kon.

Toch even later ging het weer en heb ik toch nog tot halfweg kunnen doorgaan. Net voor de 50 kilometer kreeg ik weer een flauwte en daarom besloot ik om dan toch maar te stoppen, ook al waren mijn benen en voeten nog redelijk in orde.

Dus nu weet ik wat ik voor volgend jaar moet doen. Veel suikers meenemen, want daardoor ging het telkens wel weer terug beter.

Het was een leuke ervaring en hopelijk volgend jaar terug. Dan ga ik voor meer kilometertjes.

blog over …